niedziela, 2 kwietnia 2017

Jackoteka i Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci: Martin Widmark (tekst) i Emilia Dziubak (ilustracje) - Tyczka w Krainie Szczęścia


Przy wpisie otwierającym cykl o wyklejkach, kiedy to na warsztat wzięłam bajki, Pożeracz z bloga Qbuś pożera książki zostawił następujący komentarz:

Wydaje mi się, że od pewnego czasu książki dla dzieci stały się w Polsce ostoją ciekawych i wartościowych praktyk wydawniczych. Oryginalne, pięknie i z dbałością tworzone. Obcowanie z literaturą dziecięcą, choć na blogu o tym nie piszę, to dla mnie świetna zabawa.

Oczywiście, że się z tym zgadzam. W przeciągu kilku lat na polskim rynku pojawiło się kilka bardzo ciekawych wydawnictw, które promują literaturę dziecięcą. Książki, które wydają – w większości zachwycają współczesną, dostosowaną do małych odbiorców treścią i ilustracjami, które są atrakcyjne również dla dorosłych.

I właśnie myśląc o książce dla dzieci moim pierwszym skojarzeniem są ilustracje. Przykładam do nich dużą wagę, jedne krytykuję, drugie obdarowuję uznaniem, jeszcze inne darzę sentymentem.
W osobistym rankingu mam również ulubionych ilustratorów. To trójca ze starszego pokolenia: Jan Marcin Szancer (za rozmach, dostojność i baśniowość), Franciszka Themerson (za wesołą zadziorność) i Bohdan Butenko (za prostą kreskę i niesamowity humor). Natomiast z młodych twórców (chociaż mam w głowie kilka nazwisk) moją absolutną faworytką jest Emilia Dziubak. Głównie śledzę jej twórczość na Facebooku, ale kiedy mam okazję – przeglądam również książki, które ilustrowała. Teraz, dzięki potomkowi mam już pretekst do ich kupowania ;)

Rysunki Emilii Dziubak są tajemnicze, baśniowe, niesamowicie barwne i żywe, o czym zaraz się przekonacie. No i właśnie pora przejść do sedna, czyli jednej z nowości wydawnictwa Mamania


Baśń „Tyczka w krainie szczęścia” to wynik współpracy szwedzkiego autora książek dla dzieci z polską ilustratorką. Opowiada o małej Julii, która po zaginięciu brata Tomka dla ukojenia smutku dostaje od rodziców czerwone sanki. Te zawożą ją do Krainy Szczęścia, wkrótce jednak wpada ona w szczypce pazernego na perły kraba.



Ale jak na baśń przystało – wszystko skończy się szczęśliwe dla niej i innych rodzin. Treść jest prosta, opowieść krótka. Brakowało mi w niej morału, jakiejś myśli przewodniej lub chociażby płynnej narracji. Nie wiem, dlaczego dziewczynka została nazwana Tyczką, o co chodziło z zupą z trupa i dlaczego chrząszcz przeinaczał wyrazy - może czytelnik sam miał sobie na to odpowiedzieć, ale czy dziecko będzie widziało, że jest to inspiracja marzeniami sennymi i "Alicją w krainie czarów"? Szczerze powiedziawszy – opowieść jest dość przeciętna i nawet nie wiem, czy tak wymyślił ją Martin Widmark, czy może nieudolnie przełożyła Marta Dybula.


Za to ilustracje... Nawet jeżeli rozczarował mnie pomysł na fabułę, to jej opracowanie graficzne jest… bajeczne (sic!). Światłocienie, barwy, nawet same fragmenty poszczególnych scen sprawiają, że rysunki ożywają. Na przykład wysoka trawa, w której siedzi mała Julia naprzeciw wielkiego kraba sprawa wrażenie, jakby falowała na wietrze.


Jest jeszcze coś! Przeglądając w Internecie rysunki Emilii Dziubak, zdarzało mi się łączyć ich atmosferę z obrazami np. Rembrandta, Josepha Turnera lub martwymi naturami na obrazach malarzy flamandzkich. W „Tyczce w Krainie Szczęścia” odnalazłam zaś nawiązanie do niderlandzkiego XVI-wiecznego malarza Pietera Bruegla. Ciekawe, czy to przypadek, czy może zamierzony efekt?



I wiecie co jeszcze jest zachwycającego w tej książce? Oczywiście, to co lubię, czyli śliczna wyklejka. No i okładka! Polecam pójść do księgarni i wziąć książkę w rękę – twarda oprawa, z miłą dla palców fakturą i „pozłacanymi” fragmentami. 


Gdyby oceniać tę książkę tylko pod kątem staranności wykonania i ilustracji – dałabym jej szkolną szóstkę ;) I właśnie dlatego postawię ją na półce w domowej biblioteczce :)


___________________
Martin Widmark (tekst) i Emilia Dziubak (ilustracje), Tyczka w Krainie Szczęścia [przekł. ze szwedzkiego Marta Dybula]; wyd. Mamania 2017

Egzemplarz do recenzji przekazało wyd. Mamania



7 komentarzy:

  1. Książki dla dzieci są mi w tej chwili lekko "obce" ale ta - masz rację - ilustracje bajeczne, wklejka piękna, chyba zajrzę do działu dla dzieciaków żeby ją sobie na żywo obejrzeć. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ooo... doczytałam w poprzednich wpisach, że to wyklejka nie wklejka.
      :D

      Usuń
    2. Zobacz koniecznie - już na wstępie okładka wprawia w zachwyt. Trochę mi się skojarzyła z... łuską ryby. Ale to chyba nawet dobry trop zważywszy na to, że część baśni dzieje się w wodzie ;)

      Usuń
  2. Ach, och! Ego rośnie, zacytowanym zostałem. Pani Dziubak rzeczywiście tworzy małe dzieła sztuki. Nie mamy co prawda wiele jej książek, ale już samo np. "Proszę mnie przytulić" wystarczy za kilka innych.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zainspirowałeś mnie do wpisu, więc cytat się należy ;)

      Usuń
  3. Znam książki dla dzieci, bo najbliższej rodzinie jest sześcioro siostrzenic i bratanków :) Dlatego często kupuję i znam te tomy. Emilię Dziubak też znam, kupiłam kilka książek przez nią ilustrowanych, polecam "Rok w lesie". Warto zajrzeć na jej stronę : https://emiliaszewczyk.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Znam, znam tę stronę :) Przed FB najpierw zaglądałam właśnie tam :)

      Usuń

Każdy Twój komentarz jest dla mnie ważny.
Dziękuję za kilka słów i zapraszam ponownie :)

Pozdrawiam
Gosia Oczko

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...