sobota, 1 września 2018

Jackoteka: O pociągu do pociągów. Przegląd książek kolejarskich dla najmłodszych


Mały Pan Jacek już od dłuższego czasu ma sprecyzowane zainteresowania. Głównie kręcą się one w temacie… koła, ale od pewnego czasu z większą fascynacją pociągami. Toli (czyt. tory), ciuchcia (wymiennie z ciociąg czyli pociąg), tamdaj (czyt. tramwaj), Tomek (z bajki Tomek i przyjaciele), papa buch! („para buch” z Lokomotywy J. Tuwima) to jedne z ulubionych słów z całkiem już bogatego zasobu słownych umiejętności. Zauważyłam, że w przypadku Jacka czytanie książeczek ubogaca słownictwo, a ponieważ młodzież wyraźnie dopomina się czytania, więc w książkach siedzimy codziennie :)



Co miesiąc, po wypłacie odbieram kolejną paczkę książek, więc chyba niebawem będę się zastanawiać, gdzie je ulokować. Całe szczęście trochę już zminimalizowałam własny księgozbiór, więc uczucie przytłoczenia jakby mniejsze. No więc skoro już jesteśmy przy książkach i pociągach – vola! oto nasz domowy zbiór. Para buch, koła w ruch! Jedziemy z tym koksem ;)




Julian Tuwim, Lokomotywa, Wydawnictwo Poznańskie 1982


Klasyka, której jakoś szczególnie przedstawiać nie trzeba. Najstarsza w zbiorze, więc nieco sfatygowana i z żółtymi stronami, za to z pięknymi ilustracjami Jana Marcina Szancera. W zbiorze jest jeszcze Rzepka i Ptasie radio, które cieszą się już mniejszą estymą.



Artur Nowicki (ilustracje), Marcin Brykczyński (wiersze), Opowiem ci, mamo, co robią pociągi, wyd. Nasza Księgarnia 2018


Najukochańsza książka ze zbioru pociągowych. Bardziej picture book, choć z małą ilością tekstu. Książka rozwojowa, myślę, że posłuży do ok. 4-go roku życia, bo można się nią bawić na wiele sposobów.



Melanie Brockamp (ilustracje), Wiesław Drabik (tekst do wydania polskiego), Czerwony pociąg. Rozkładówki panoramiczne, wyd. Debit


Cudowny Picture book na lata. Grube, kartonowe strony, mnóstwo szczegółów do wyszukiwania, bardzo urozmaicone sceny rodzajowe.  U nas to hit.



Emily Bone, Colin King, Sprawdźcie sami… Pociągi. Książki z okienkami, wyd. Olesiejuk 2017


Historyczny przegląd pociągów. Książka z okienkami, w których odkrywać można szczegóły. Treść raczej dla przedszkolaka, ale todler bawi się znakomicie przeglądaniem obrazków. Będzie nam jeszcze długo służyła.



Stephen Biesty (ilustracje), Ian Graham, Pociągi (Stephen Biesty’s Trains), wyd. Debit 2017


Wersja bardziej rozbudowana poprzedniej książki okienkowej. Dla przedszkolaków i dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Jest piękna, ma grube, kartonowe strony i eleganckie ilustracje. Zostanie w naszej biblioteczce na dłużej.



Ralf Butschkow, Mądra Mysz: Mam przyjaciela kolejarza, wyd. Media Rodzina Sp. z o.o. 2008


Seria „Mądra Mysz” to książeczki objaśniające świat. W duchu montesorriańskim, w prosty i przystępny sposób opisują zawody i sytuacje życiowe z poziomu dziecka. Do czytania bardziej dla przedszkolaka, do oglądania już od todlera.



Daniel Napp, Pan Brumm jedzie pociągiem, wyd. Bona 2012


Chooo-inka! – powiedział Pan Bruum. Pan Brumm, to przeuroczy niezdarny, nieco głupiutki, czasem lekkomyślny, za to zabawny niedźwiadek. Czasem pakuje się w małe katastrofy, czasem rozwiązuje problemy dnia codziennego z różnym stopniem zaradności ;) Seria, która u nas co miesiąc jest rozbudowywana liczy obecnie 4 tomy. I każda z książek cieszy się podobną sympatią młodzieży. Tekstu jest akurat na tyle, że w trakcie czytania utrzymuje koncentrację, a sama też nie kończy się za szybko. Dzień bez Pana Brumma i jego rybki Kaszalota, to dzień stracony ;) Najczęściej czytana na dobranoc. 



Barbara Górecka (przekład), Moja bajeczka: Tomek i przyjaciele. Hipek przybywa na ratunek, wyd. Egmont 2013


Książeczka z serii bazujących na telewizyjnych bajkach. Część o Tomku wykorzystuje zdjęcia z sezonu Tomka wykorzystująca lalki, a nie kolejnych - animowanych, co tym bardziej mi się podoba. Znalezisko z lumpeksu. Niepozorna, kosztowała dosłownie grosze, a wykonała naprawdę świetną robotę. To pierwsza z książek, które potrafiły skoncentrować Jacka na dłuższym tekście (powolne czytanie zajmuje ok. 10 minut) i jednocześnie spowodowało bogatą  interakcję. Często czytana na dobranoc. 



Peter Lawson (ilustracje), Series: Tomas & Friends. Edward goes to the woods, wyd. Egmont Books Limited 2002


Kolejna zdobycz lumpeksowa. Nie czarujmy się, ilustracje nie są zbyt piękne, ale obecność przyjaciół Tomka robi swoje ;) Książka bardziej w roli edukacyjnej do oswajania się z językiem angielskim.



Światopełk Karpiński (tekst), Maciej Łazowski (ilustracje), Prawda o tramwajach, wyd. Muchomor 2015



Zdobycz z majowych Warszawskich Targów Książki. My, dorośli jesteśmy zachwyceni zarówno prześmiewczym tekstem jak i w podobnym tonie utrzymanymi ilustracjami. Autor tekstu to poeta, który tworzył w okresie międzywojnia. Był autorem szopek politycznych, utworów satyrycznych i audycji radiowej z dowcipami „Żartowisko”.  Opowieść o tramwajach to jest właśnie jeden wielki żart o komunikacji publicznej w Warszawie. Jest w deseczkę, uwielbiam ją czytać. Tekst bawi mnie za każdym razem ;)



Ewa Kozyra-Pawlak (ilustracje), Jedzie pociąg z daleka, wyd. Muchomor 2014


Kartonówka z minimalną ilością tekstu. Chociaż nie zajmuje na długo i raczej Jacek ze zbioru pociągowych interesuje się nią najmniej, to cenię ją za robotę, którą wykonała Ewa Kozyra-Pawlak. Wprawdzie nie jest tak zachwycająca jak Mały atlas ptaków, ale pozostawia z poczuciem, że ktoś w tę książeczkę włożył dużo czasu. Książeczka raczej dla młodszych dzieci, w wieku 1-1,5 roku.


_________________________

Ufff! I to na razie na tyle. Jakiej nie mamy, a mieć powinniśmy? ;)


sobota, 25 sierpnia 2018

O samolotach i innych odlotach. Remigiusz Mróz - Czarna Madonna


W jednym z japońskich serwisów wyczytałem, że na pokładzie Japan Airlines 123 znajdował się pewien obraz, który miał trafić do Osaki, by stamtąd zabrano go do muzeum w Europie. W ładowni Air Hibernia 3836 przewożono zaś dzieło, które niegdyś zostało zrabowane z Jerozolimy i które wracało na należne mu miejsce.
Oba obrazy były Czarnymi Madonnami.*



Ta książka pojawiła się w domu zupełnie nieproszona. Urozmaiciła mi jednak czytelniczo upalną część sierpnia… zeszłego roku. Tak, tak – trochę mi zajęło czasu napisanie tej recenzji, choć w głowie ułożoną miałam ją dawno. Fakt, że wspominam o niej dopiero teraz powinnam uważać za ogromne niedopatrzenie i blogowe lenistwo.

Remigiusz Mróz zdążył już przyzwyczaić czytelników do swojej wielkiej pisarskiej płodności. Zresztą w artykule Książek. Magazynie do czytania (Self-made Mróz, numer z czerwca 2017) zdradził co nieco swój sekret. W skrócie: dzień bez pisania jest dniem (prawie)straconym. Zatem pisze, pisze dużo i wielu gatunkach się mierzy. Sięga nawet po pseudonim i na moment zostaje Skandynawem. A potem robi jeszcze jeden zwrot, by machnąć religijno-thillero-horror ;)

Czarna Madonna niesie pewne przesłanie, a może nawet przestrogę dla osób stanu duchownego. Wybaczcie, pozwolę trochę na nieco ironii i sarkazmu, ale treść książki naprawdę lepiej potraktować z dużym przymrużeniem oka. Bowiem, no cóż… sama historia też jest nieco nieziemska. Dosłownie i w przenośni. Będzie odlotowo ;)

Pewien ksiądz kończy ze stanem duchownym ponieważ nieoczekiwanie wpada mu w oko pewna panna. Panna młoda, której zresztą udzielał ślubu. Ponieważ pobłogosławiwszy niewiastę i jej oblubieńca, panna została panią, w dodatku zajętą – z braku laku ksiądz ów porzucił koloratkę, by wpaść w ramiona siostry panny młodej. Jak na eksksiędza przystało przed własnym ślubem z siostrą panny, teraz już narzeczoną – wybiera się w przedślubną podróż – pielgrzymkę do ziemi świętej. Ale sprawa wycieczki rypie się w ostatniej chwili, kiedy były księżulo ma się wzbić do nieba – samolotem. Nie dociera zatem do Jerozolimy, a samolot, którym podróżuje narzeczona – znika z radarów. Później pojawia się i znika i… tak jeszcze kilka razy. I w tej zabawie w chowanego  jest właśnie cały pies pogrzebany. Będzie dużo o (nie)wierze, ludziach z zaświatów, egzorcystach, szeptuchach, zwidach i innych widzeniach, ale również z innej mańki - o katastrofach samolotowych. 

Historia jest tak piramidalnie absurdalna, że do książki powinno się dołączać wino. Niekoniecznie mszalne. Miało być strasznie i poważnie, a wyszło komicznie. Chociaż ja, jako matka karmiąca, a zatem absytentka - i bez wina miałam niezły odlot ;) Byśmy się źle nie zrozumieli - wcale nie chcę Was odwieść od lektury. Och, bynajmniej! Nie, nie – bierzcie z tego wszyscy i czytajcie. To książka na poprawę humoru, w sam raz na nadchodzące po słonecznych upałach – jesienne depresyjne przesilenie.

Nie mogę odmówić Remigiuszowi Mrozowi jednego: że jak już popłynie z wyobraźnią, to od książki oderwać się nie sposób. Do końca nie wiem, dlaczego tak jest, ale chichrając się pod nosem doczytałam te absurdy do końca. I chociaż uważam, że Czarna Madonna sporo otarła się o kicz – to w ogóle nie żałuję lektury. Przekonajcie się sami, polecam (z dużym przymrużeniem oka).


4/6 ;)
__________________________
*Remigiusz Mróz, Czarna madonna, wyd. Czwarta Strona 2017


wtorek, 21 sierpnia 2018

Bogate wnętrze, czyli rzecz o wyklejkach. Część X - ślicznotki2


Po pierwszej dawce ślicznotek, które zaserwowałam z początkiem roku, pora na kolejne. I cóż – muszę przyznać, że te zachwycają mnie jeszcze bardziej. Uważam zatem, że wyklejka może być nie tylko czymś, co ubogaci wizualnie książkę, ale może być sama w sobie małym arcydziełkiem. A kiedy po lekturze stwierdzamy, że z treścią książki jednak nam nie po drodze – to taka ślicznotka może być małą osłodą ;)


Ciekawa jestem na jakie ślicznotki Wy trafiliście w książkach. Chętnie sama je zobaczę ;)


Dubrawka Ugrešić (tekst), Iwona Chmielewska (ilustracje), Domowe duchy, wyd. Znak 2010





Randall Munroe, Tłumacz rzeczy. Złożone sprawy w prostych słowach, 
wyd. Czarna Owca 2016





Salman Rushdie, Czarodziejka z Florencji, Dom Wydawniczy Rebis 2008
(przód i tył)







Iwan Sokołow-Mikitow (tekst), Georgij Nikolski (ilustracje), Leśne obrazki, 
wyd. Raduga Moskwa 1989
(w środku równie piękna, tutaj recenzja)





Ljuba štίplová, Mirko Hanák, Co sobie zwierzęta opowiadają w nocy, 
wyd. Albatros Praha 1976





Tomasz Jastrun, Wyszedł z siebie i nie wrócił, wyd. Czarna Owca 2017
(przód i tył)






niedziela, 19 sierpnia 2018

Bogate wnętrze, czyli rzecz o wyklejkach. Część IX - dla małych i dużych


No i proszę, od ostatniego odcinka serii Bogatego wnętrza minęło ponad pół roku. Przez ten czasu znowu uzbierał mi się porządny stosik kolejnych książek zawierających wyklejki. Podzieliłam je sobie tradycyjnie na kilka kategorii, więc w najbliższym czasie na blogu pojawi się kilka nowych odcinków. Polecam, szczególnie, że w planach są kolejne ślicznotki :) Zapraszam również do przejrzenia wcześniejszych odcinków cyklu.


Tymczasem dzisiaj przedstawiam przegląd wyklejek w książkach dla małych i dużych:




Barry Clarke, Płazy, wyd. Arkady 1995





Catherine Leblanc, Roland Garrigue, Jak pokonać pająki?, wyd. Wilga 2014





Kamila Twardowska, Jacek Twardowski, Jaki to owad? Atlas dla dzieci, 
wyd. SBM Sp. z o.o. 2018





Amanda Renshaw, Alan Fletcher, Gilda Williams Ruggi, Sztuka nie tylko dla dzieci, 
wyd. Znak 2006
(przód i tył)







Jerzy Vetulani, Maria Mazurek, Marcin Wierzchowski, Sen Alicji, czyli jak działa mózg?, 
wyd. WAM 2017
(przód i tył)














czwartek, 9 sierpnia 2018

O chmurach i innych zjawiskach (niekoniecznie pogodowych). Jaroslav Rudiš - Grandhotel. Powieść nad chmurami


Jest tu nie tylko pogoda, ale też wszystkie osobiste burze, odchylenia, ciśnienia, strachy. Sto dwadzieścia frontów atmosferycznych, które co roku przechodzą przez nasz Grandhotel i nasze miasto, frontów chmur, które zatrzymują się pomiędzy górami jak w kleszczach i zrzucają na nas śnieg, pioruny, grzmoty, grad i deszcz. Przede wszystkim deszcz. Nigdzie w Europie nie pada tyle, co tu. Przynajmniej nie w Europie Środkowej. Albo w Europie, którą znam. Pewne jest to, że na nasze miasto mówi się „nocnik Europy”. To tak na marginesie.




Z nieba leje się niemożliwy żar. Wypatruję kojących deszczem chmur – bezskutecznie. Za to w Grandhotelu mam ich pod dostatkiem. Jadę zatem do Liberca, w którym oprócz chmur, a z nich deszczu, częstych punktów rosy, niżów i wyżów barycznych oraz innych zjawisk atmosferycznych, jest też Fleischman. 

30-letni Fleischan to człowiek zagadka, człowiek bez imienia (no prawie), bez rodziny (nie licząc kierownika hotelu), za to z wielką pasją i wiedzą… o pogodzie. Właściwie jego celem i przyjemnością w życiu jest kreślenie ogromnych pogodowych wykresów i czytanie z chmur. Od kiedy na lekcji w szkole powiedział, że z zawodu chciałby zostać obserwatorem chmur (co nauczycielka błędnie zinterpretowała jako meteorologa), od tego czasu zyskał nadany przez kolegów z ławki przydomek Chmuromira, Barometru, Sopla i Pogodynki. 

A właśnie, właśnie – telewizyjna pogodynka, laseczka w niedopiętym sweterku na wysokości biustu na jego listowne uwagi o błędach przy telewizyjnym omawianiu prognozy przesyłała za pośrednictwem redakcji zdjęcia z autografem. No bo kto by brał na poważnie Fleischmana, skoro nawet krewny i stała załoga Grandhotelu uważała go za przygłupa żyjącego we własnym świecie z prymatem chmur. Szczególnie, że Fleischman nigdy nie miał kobiety i nigdy nie wyjechał poza granice Liberca. Wprawdzie kiedyś próbował tego drugiego wielokrotnie, ale przy przekraczaniu tablicy z granicą miasta obezwładniała go dziwna niemoc. Być może zbudowanie balonu, który poniesie w stronę chmur będzie jakimś rozwiązaniem?


Uwielbiam specyficzną mentalność Czechów, którzy tragedię potrafią przekuć w czarny humor powodując przy tym, że życie nawet ze swymi cieniami może być fascynujące i jakieś takie przyjemniejsze. Wystarczy tylko znaleźć w nim jakąś kojącą niszę. I właśnie tak jest z Grandhotelem Rudisa. Główny bohater dużo o sobie i swoim otoczeniu opowiada, ale nadal jest wielką zagadką. Czy na jego zachowanie wpłynęły zdarzenia z dzieciństwa, czy może jest niezdiagnozowanym aspergerowcem? A może po prostu ten typ tak ma? No i co z tym psychiatrykiem? Czy to również był ten efekt motyla/muchy/komara, na który Fleichman często lubił się powoływać tłumacząc różne zdarzenia w życiu?

Nie wiem dlaczego, jeszcze przed lekturą książki, wyobrażałam sobie, że to powieść trochę w stylu sci-fiction. Gdyby nie to błędne przekonanie, zapewne za lekturę zabrałabym się szybciej niż okres 4 lat, który kazałam czekać książce na swoją kolej na półce, by następnie przeczytać w ciągu jednego urlopowego, bardzo gorącego i bezchmurnego dnia. 

Chcąc się pokusić o porównanie tej powieści z inną – zgodzę się Jitką Grafovą, której zdanie widnieje na skrzydełku książki: tak, to jest właśnie taki czeski Forrest Gump. Bardzo trafnie. Hej, Fleischman – jesteś jednym z moich ulubionych literackich bohaterów!

Książka w 2007 r. otrzymała Nagrodę Czytelników czeskiej nagrody literackiej Magnesia Litera.
_________________________
Jaroslav Rudiš, Grandhotel. Powieść nad chmurami, wyd. Czeskie klimaty 2013



niedziela, 24 czerwca 2018

O ojcostwie. Magdalena Szwarc - Ojcowie szóstego levelu. Reportaże o ojcostwie i Arno Stern, André Stern - Mój ojciec. Mój przyjaciel


Temat rodzicielstwa i budowania więzi z własnym dzieckiem zwykle rozpatruje się na płaszczyźnie macierzyńskiej. O macierzyństwie, jego wadach, zaletach, radościach i troskach napisano już sporo książek. Sama też już ich trochę przeczytałam i wciąż szukam kolejnych, bo to temat, którym aktualnie żyję i który z socjologicznego i psychologicznego punktu widzenia jest szalenie interesujący.

Nie da się jednak ukryć, że od kilku dekad zmienił się model rodziny. Z wielopokoleniowej, w którym rytm nadawały seniorki i krewne obecnie dominują rodziny nuklearne, składające się z rodziców i ich potomstwa. Nie jest to model zbyt szczęśliwy dla całej rodziny, szczególnie, że zubaża możliwość budowania przez dzieci szerszych relacji społecznych, a także dodatkowo obciąża psychicznie i fizycznie matki. Całe szczęście jednak zmienia się również model społeczny mężczyzny – hero sprzed telewizora lub komputera zaczyna dostrzegać wartość z bycia aktywnym ojcem. A ponieważ wczoraj był dzień ojca – warto przyjrzeć się książkom traktującym właśnie o ojcostwie w nowym wydaniu.



Magdalena Szwarc, Ojcowie szóstego levelu. Reportaże o ojcostwie, wyd. Zwierciadło Sp. z o.o. 2016

Najważniejszym opiekunem dla dziecka zwykle bywa matka. Wynika to głównie z biologii, ale również zaangażowania rodzica, często również, co akurat jest smutne - od finansów. Zatem dylemat urlop wychowawczy/zwolnienie lekarskie na opiekę nad chorym dzieckiem rozwiązuje się sam po szybkiej kalkulacji, który rodzic więcej straci na zarobkach. Niestety częściej mniej bolesną stratą dla domowego budżetu jest obniżona pensja kobiety. Powoduje to jednak narastającą nierównowagę w relacjach macierzyńskich i ojcowskich.

A gdyby jednak odwrócić role? Jak to jest, kiedy w domu z dzieckiem jednak zostaje tata? Właśnie Podjęcia się  próby zobrazowania „nowego społecznego zjawiska” podjęła się Magdalena Szwarc. Z kilku opowieści wyłania się pewien obraz, który jednocześnie cieszy i smuci. Większość z ojców, którzy podzielili się opowieściami o swoim aktywnym ojcostwie, to osoby spełnione zawodowo, które albo dysponują środkami na czasowe przystopowanie swojej kariery lub mają możliwość jej rozwijania nawet wtedy, kiedy są wiodącymi opiekunami swojego potomstwa. Nie zależą zatem finansowo od żon lub partnerek. Niewątpliwym plusem odwrócenia ról jest to, że jest to wartość dodana zarówno dla dzieci jak i ich ojców. Mężczyźni czerpią z tego radość i spełnienie. Ojcowie często również zwracali uwagę, że mają oddech na bycie sobą. Kiedy matki wracają z pracy, od razu przejmują opiekę nad dzieckiem, by ojciec mógł zająć się inną aktywnością, jakimś zleceniem lub po prostu miał możliwość spędzić czas z kumplami.

W Szwecji na mężczyzn na tacierzyńskim przyjęło się mówić lattepappor – tatusiowe latte. Nazwa wzięła się od wspólnych spotkań ojców na kawie, podczas których zajmują się swoimi dziećmi. Tam nikogo to nie dziwi. W polskich opowieściach problem, który wybija się na pierwsze miejsce to właśnie brak ojcowskiej wspólnoty między mężczyznami. Może za dekadę lub dwie, kiedy dorosną do rodzicielskich ról obecni chłopcy, wychowywani przez obecnych i aktywnych ojców nowy model rodziny zyska bardziej ludzką twarz. Pojawiające się w blogosferze blogi pisane przez ojców są niejakim światełkiem w tunelu ;)



Arno Stern, André Stern, Mój ojciec. Mój przyjaciel, wyd. Element 2016

Gdyby idealna, pełna ciepła, miłości i szacunku relacja ojca z synem wydawała się utopią, to biografie Arno i André Sternów temu przeczy. Arno od dziesięcioleci jest badaczem dziecięcej psychiki pod kątem spontanicznej twórczości i roli zabawy. To nie tylko teoretyk, ale również założyciel pracowni Malort, w której stworzył przestrzeń dla malarskiej ekspresji dzieci. 



W biograficznej książce, którą napisał razem z synem André poświęcił temu zagadnieniu, jego początkach i odkryciach sporo miejsca. Ale to nie one są tym, co wyznacza główny temat książki. Nie są nim również doświadczenia André z faktu, że nigdy nie chodził do szkoły i analizy jak w rezultacie przełożyło się to na jego edukację i rozwój.



Spajającym ogniwem jest opowieść o życiu 4 pokoleń mężczyzn i ich relacji na linii ojciec-syn. Najpierw Arno opowiada o sobie i swoim ojcu Isidorze, o życiu i tułaczce na emigracji w czasach rządów nazistów. W drugiej części do głosu dochodzi André, syn Arno i ojciec Antonina opowiadający o tym, jak głęboka relacja łączy go ze swoim ojcem i jak doświadczenia z bycia synem Arno przekłada na bycie ojcem Antonina.

Nigdy też nie doświadczyłem rzekomo nieodzownej potrzeby odcięcia pępowiny, obcy był mi bunt okresu dojrzewania (...). Poszczególne etapy życia  - dzieciństwo, okres młodzieńczy, wiek dorosły - nie były od siebie wyraźnie oddzielone, a okresy przejściowe między nimi ulegały zatarciu. Ciągłe kroczenie naprzód według własnego rytmu i bez momentów przełomowych można dostrzec w każdym procesie biegnącym w sposób naturalny.
Nikt z mojego otoczenia nie uważał, że przeżycie kompleksu Edypa jest czymś koniecznym albo pożądanym - nikt się na to nie nastawiał i nikt też nie był zaniepokojony faktem, że w moim przypadku on nie nastąpił. Nigdy nie musiałem zdobywać własnej niezależności, ponieważ zawsze ją miałem.

Z tych autobiografii o ojcostwie bije szczerość, miłość, szacunek, wspólnota, przywiązanie, autentyczna radość z bycia członkiem tej konkretnie rodziny. To niesamowite, godne podziwu i szczerej, pozytywnej zazdrości. Tę książkę powinni przeczytać szczególnie mężczyźni. Osobiście jestem zachwycona tym rodzinnym duetem.



czwartek, 14 czerwca 2018

O zakupie kontrolowanym, czyli Warszawskie Targi Książki 2018


Na trzy przystanki tramwajowe przed Stadionem Narodowym, 19 maja skończyłam czytać kolejną z książek o upraszczaniu życia i minimalizowania zasobów. To zabawne, bo właśnie zmierzałam na Warszawskie Targi Książki, których głównym założeniem jest festiwal konsumpcji, z całym tym zaaferowaniem, bogactwem książkowych zasobów, wydarzeń i informacji, hałasem i pogonią za uciekającym czasem. Jakby nie było – drugi biegun. Ten dysonans kazał mi się zastanowić nad tym, jak na przestrzeni lat zmienił się mój charakter przebywania na WTK. A zmienił się bardzo. Ja już to wiem, zaraz też opowiem jak jest.


Książki to moja miłość od kiedy pamiętam. Zwykle w związku z tym snułam marzeniach o pokoju, później mieszkaniu, w którym książkom na regałach oddałabym sporą część powierzchni. Jednak na przestrzeni lat i różnych życiowych zdarzeń zasoby mojej biblioteczki przypominały sinusoidę. Raz przypływały, potem były rozdawane/wyprzedawane, by po jakimś czasie, względnie uzyskania życiowej stabilizacji znowu zaczęły napływać. Przez dobrych kilka ostatnich lat głównie ich przybywało, co nawet dokumentowałam na blogu. Wymiany, zakupy, egzemplarze recenzenckie, prezenty – dróg dojścia do moich półek było kilka. A później nastąpił czas mojego urlopu macierzyńskiego, kiedy stosy książek zaczęły mnie przytłaczać. Trochę wcześniej wsiąkłam na dobre w minimalizację domowych zasobów (sprzęty, odzież, różne przydasie, zgromadzone pamiątki, zdjęcia), więc odchudzenie regałów z książek to okazuje naturalny etap tego procesu. Choć niełatwy.

I kiedy trochę już udało mi się ich rozdać, wymienić, czasem sprzedać – oto pojawiam się na Warszawskich Targach Książki. Wszystko to na darmo? Bynajmniej! Jakkolwiek to dziwnie początkowo zabrzmi, tym razem to ja byłam dla targów, a nie targi dla mnie. Potraktowałam je jako zjawisko do obserwacji. Siebie, innych, różnych zachowań oraz przeglądu książek. Był to również trening w upraszczaniu codzienności.

Przez kilka poprzednich lat na targi przywoziłam książki, aby zebrać autografy ulubionych autorów i wracałam obładowana kolejnymi książkami zakupionymi na targach. To był również czas gonitwy między stoiskami, tak aby zdążyć jeszcze na panele dyskusyjne i spotkania, które miałam gęsto zapisane na całej kartce. Weekend wrażeń z mega zmęczeniem po. Ale to było fajne, ekscytujące, dawało przyjemność. Wcale tego nie neguję. Obserwuję za to zmiany, które mnie również cieszą i dają wewnętrzny spokój, lekkość, jakiś rodzaj zen. 

A zatem jak było u podczas tegorocznych targów książki? Zarezerwowałam mój czas dla nich tylko na kilka sobotnich godzin. Wybrałam jeden panel w Strefie Kryminału, który interesował mnie najbardziej.



Później pojechałam na II piętro na książkową wymianę. Na bookrossingu czuję się jak poławiaczka pereł, więc nie mogłam sobie odmówić takiej przyjemności. Na miejscu zastałam długą kolejkę, ale ta przesuwała się dość sprawnie do przodu, zatem 10 min na czytanie e-booka minęło w mgnieniu oka. Zrealizowałam cel, by zostawić więcej, a wziąć mniej (5 do 3). Chociaż do stołu dostać się było nieco trudno.


Wracając z wymiany zahaczyłam o scenę, na której Robert Biedroń interesująco i rzeczowo opowiadał o najnowszej książce i o demokracji w ogóle. To jeden z niewielu polityków, który przywraca mi wiarę w to, że nasze krajowe podwórko może kiedyś wyglądać lepiej.  To też można odebrać w kontekście pewnego upraszczania, ulepszania rzeczywistości.


Później zrobiłam spacer po części wystawienniczej. Jak co roku - obserwowałam pomysły na aranżację stoisk, ale też przeglądałam książki z kategorii literatury dziecięcej (wyjątkowo zakazu nadmiernego napływu nie zastosowałam w przypadku książek do Jackoteki) i szukałam pociągów. O tym ostatnim, będzie w następnym blogowym wpisie.


3 książki na górze - bookrossing, 4 pozostałe (literatura dziecięca) - zakupy

I już zbliżam się do podsumowania. Wyszło nieźle: spędziłam na targach 4 godziny, zawiozłam 5 książek, wróciłam z 7 sztukami (3 z bookrossingu, 4 kupione) oraz masą obserwacji i zadowalającego wyniku treningu z upraszczania i slow life. Dwa ostatnie doświadczenia sprawiły, że i ten wpis musiał swoje odczekać na publikację. Mniej niż miesiąc, to nie aż tak długo ;) 22. czerwca startuje Big Book Festival. Oho! Coś mi się widzi, że szykuje się kolejny trening ;)



niedziela, 3 czerwca 2018

O dzieciństwie. Grzegorz Kasdepke, Anna Onichimowska, ilustracje Joanna Olech - Kiedy byłem mały/Kiedy byłam mała


Kiedy byłem mały, wszystko wokół było duże. Nawet nasz pokoik w mieszkaniu dziadków przy ulicy Kalinowskiego.

Recenzja książki Co czytali sobie, kiedy byli mali tutaj.


Jakiś czas temu na bookcrossingowej półce w mojej osiedlowej świetlicy trafiłam na książkę z dedykacjami: Dla Marysi, genetycznie obciążonej miłością do książek od cioci Joanny i Dla Marysi z buziaczkami ciocia Anka. Pomyślałam sobie, że fajnie ma to dziecko, może obecnie już nawet nastolatka lub dorosła kobieta, że krewni dają książkowe prezenty z miłymi dedykacjami. Kiedy byłam mała, sama o takich marzyłam, ale moi krewni nie potrafili czytać mi w myślach, nigdy też nie pytali o listę prezentowych marzeń. Wzięłam zatem tę książkę do domu z postanowieniem, że przeczytam ją przy jakiejś miłej okazji. 

Okazja nadarzyła się niebawem, czyli w Dniu Dziecka. Spakowałam zatem książkę rano do torby i przeczytałam w tramwaju w drodze do i z pracy. Jest niezbyt obszerna, ma duże litery, dużo zdjęć i obrazków – idealna na niezobowiązującą lekturę.


Wspomnienia z lat dziecięcych autorów współczesnych książek dla dzieci Anny Onichimowskiej i Grzegorza Kasdepke napisane są z punktu widzenia dziecka. Oboje wracają do swoich wspomnień nie przepuszczając ich specjalnie przez filtr dorosłości. Są zatem uroczo naiwne i fantastyczne jednocześnie. Dzięki takiej formie – treść będzie idealna odbiorze dla czytelników w wieku 5-105 lat ;)


Przeczytane wspomnienia wyzwoliły w mojej głowie różne przemyślenia: sentyment, radość, ale też smutek i niezadowolenie. Odległe bieguny, bo mieszał mi się pierwiastek małego dziecka, którym byłam kiedyś i obecnie matki swojego dziecka. Porównywałam dzieciństwa autorów i swoje własne, zwracałam też uwagę na sposób wychowywania dzieci wcześniej i tłumaczyłam reakcje oraz zachowania na język przemawiającego do mnie w roli rodzica – nurtu NVC i RB. 

Chodziłam do przedszkola w Łazienkach. Ustawiali mnie zawsze w pierwszej parze, ponieważ miałam długie loki. Nie przepadałam za tym, ale nikt nie chciał mnie słuchać. Nikt nie chciał również słuchać, kiedy mówiłam, że coś mi nie smakuje, więc często przekładałam obiadowe dania do szuflady stolika, przy którym jadłam. Wszystko się wydało, kiedy przelałam tam zupę i stolik zaczął przeciekać. Dużo bardziej od ogródka przy przedszkolu podobał mi się park, więc często do niego uciekałam (…) Wszyscy się na mnie za te ucieczki gniewali, a ponieważ byłam niepoprawna, rodzice musieli mnie stamtąd wypisać.

Czasami chodziliśmy z tatą do jego znajomego, który zawsze dawał mi książki. (…) Pan Maj był bardzo gruby i bardzo miły. Hodował w płaskich talerzach mchy i porosty. Kiedy otwierał okno, bałam się, że porwie go wiatr i poszybuje jak balon wysoko w chmury.Na moje czwarte urodziny przyszła z Łodzi paczka. Nie mogłam uwierzyć, że jest naprawdę dla mnie. Stałam na stołeczku, patrząc jak mama rozwija kolejne warstwy papieru. W środku był biszkopt z kremem waniliowym, upieczony przez moją prababcię. Nigdy potem nie jadłam niczego, co pachniałoby podobnie i byłoby równie pyszne.

Babcia Danusia była mamą mojej mamy i Iwony. Kochała tylko siebie i nie zwracała uwagi ani na mamę, ani na Iwonę. Mimo to co niedzielę chodziliśmy do jej drewnianego domu na Nowym Mieście. Czasami wracałem stamtąd z gorączką, szczególnie wtedy, gdy babcia Danusia miała do mamy jakieś pretensje. Prawie zawsze miała pretensje. Gorączka mijała w pokoiku przy ulicy Kalinowskiego. Tu był nasz dom.


I tak sobie pomyślałam, że dzieciństwo to piękny, ale jednocześnie bardzo trudny czas w życiu człowieka, w którym beztroska współistnieje z ogromnymi ograniczeniami i to często ze strony tych, u których dziecko powierza największą ufność. Postawiłam sobie zatem pytanie, czy chciałabym wrócić do czasów dzieciństwa? Bardzo tak i bardzo nie. Jednocześnie tym więcej dało mi do myślenia o tym, że to jak będzie w przyszłości wspominał dzieciństwo mój syn w dużej mierze zależy od tego, jaką teraźniejszość zaoferuję mu teraz.

Nie sądziłam, że taka niewinna książka o wspomnieniach innych ludzi sprowokuje mnie do głębszej jej analizy. A zatem – niech każdy dzień w życiu dziecka będzie piękny, nie tylko 1. czerwca.


Gdy dziadek wracał z działki, w całym domu zaczynało pachnieć pomidorami. Kiedyś pomidory pachniały. Teraz potrafią jedynie dobrze wyglądać w hipermarkecie. Prosiłem, żeby babcia zrobiła mi podziubdzianą kanapkę. Co to jest podziubdziana kanapka? Zwykła pajda chleba z masłem i pomidorem pokrojona na kawałeczki. Nie wiem, skąd taka nazwa. Wiem za to, że nikt nie umiał tak dziubdziać jak babcia. Potem siadała przy stole w kuchni i przebierała przyniesione przez dziadka czereśnie, wiśnie i agrest. To będzie na kompot, to na konfitury, a to na ciasto. Ja siedziałem gdzieś obok, urządzając wyścigi najokrąglejszym owocom – i tak toczyły się nasze dni. W gruncie rzeczy były tak samo szare jak kluski łyżką kładzione. Ale i równie smakowite.

______________________
cytaty: Grzegorz Kasdepke, Anna Onichimowska, ilustracje Joanna Olech, zdjęcia z archiwum autorów, Kiedy byłem mały/Kiedy byłam mała, wyd. Literatura 2009



czwartek, 31 maja 2018

Jackoteka: Wiosna z Widnokręgiem


Oho! Wygląda na to, że mam ogromne zaległości blogowe. Mam też spory „stos” e-booków do recenzji i książek Jacka do pokazania, którymi wraz z Panem R. zachwycamy się wszyscy troje. Niech na moje usprawiedliwienie będzie to, że maj był baaardzo pracowity, bardzo męczący oraz bardzo zajęty i chociaż to mój ulubiony miesiąc w roku – tym razem cieszę się, że właśnie się kończy. 


Jak wspomniałam wyżej – Jackoteka powiększyła się przez ten czas o sporo fajnych tytułów. Dzisiaj zatem będzie początek z wydawnictwem Widnokrąg, a przy odrobinie wolnego czasu w czerwcu będą kolejne cudeńka. 


Anne Crausaz, Remek Marzyciel, wyd. Widnokrąg 2017





Wiosna w pełni, w ogródku mam mnóstwo ślimaków, więc pora zaznajomić Jacka z Remkiem. Remigiusz jest ślimakiem, który marzy o tym, aby być kimś niezwykłym, szałowo wyglądać i mieć z tego tytułu różne możliwości.






Na każdej stronie zmienia zatem image na kolejne szałowe odmiany, by w końcu dojść do konstatacji, że bycie sobą, tj. zwyczajnym ślimakiem wcale nie jest gorsze. Tym bardziej, że w równie zwyczajnym ogródku można znaleźć miłość.



Lubię tę książeczkę, Jacek również. Jest bardzo minimalistyczna w zakresie treści i ilustracji, a jednocześnie niesie bogate przesłanie. A temat ślimaka jeszcze nam się przyda do rozbudowania wiedzy biologicznej w pewnie nie tak dalekiej przyszłości.




Karolina i Hans Lijklema, Co się stało? Straszny bałagan, wyd. Widnokrąg 2018
Karolina i Hans Lijklema, Co się stało? Małe wypadki, wyd. Widnokrąg 2018
Karolina i Hans Lijklema, Co się stało? Wielkie plamy, wyd. Widnokrąg 2018

Poniżej książeczki wprawdzie na wyrost, bo Jacek na razie ogarnia na razie obrazki, ale liczę na to, że z 3 lub 4-latkiem będą świetną zabawą. Książki polsko-holenderskiego duetu mają moim zdaniem spory potencjał. Już się nie mogę doczekać, kiedy z Jackiem będziemy nad nimi dyskutować o ciągu przyczynowo-skutkowym :)
Zresztą zobaczcie sami. No i te wyklejki! Love :)











Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...